Ik werd opeens mijn gordijnen in mijn slaapkamer en werkkamer zo zat. Ineens was er een gevoel van stoffigheid, van benauwdheid, van willen luchten. En toen besefte ik dat dat komt omdat die gordijnen al oud zijn, en er veel herinneringen in zitten. Ze hebben in huizen gehangen waar ik in heel andere situaties zat, soms prettig en soms minder fijn. En dat hangt nu nog in mijn huis, en ademt het verleden in die kamers. Nooit zo ervaren, maar het vloog me nu naar de keel.
Je weet hoe dat gaat, gordijnen zijn niet goedkoop, en als ze nog goed zijn en passen, doe je ze ook niet gauw weg. Maar ik heb ze er vanmorgen af gehaald, en dat geeft me toch een ruimte in de kamers maar meer nog in mijn hart. Heerlijk.
Ik had nog zo'n voorbeeld in de badkamer. Heb ik al negen jaar een oud stuk luxaflex hangen, roestend, hangt niet goed vast dus moet ik iedere keer tegenhouden als ik het open en dicht doe. Nu heb ik een nieuwe luxaflex gekocht, voor maar 10 euro, van vinyl dus kan niet roesten, en een hartstikke leuk kleurtje. Ik had het met 15 minuten hangen. Weer iets wat ik al veel eerder had moeten doen.
Waarom is het zo moeilijk om alert te zijn op wat er om je heen is, en daar actie in te ondernemen zodat het nog beter voor je wordt? Is er een bepaalde tijd waarin we met oogkleppen op lopen, net zolang tot het juiste tijdstip aangebroken is? Het is een raar mechanisme, en het laat je anders naar de dingen om je heen kijken. Heb ik nog meer van die dingen die makkelijk verbeterd zouden kunnen worden? En waardoor ik me een stuk lekkerder voel? En hoe zit het bij jou in je huis? Kijk eens rond met nieuwe ogen!
Laatste reacties